10-12-14

Te Ver?

Politierechtbank.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Té ver ?

 

Het leven van een columnist is hard en niet gemakkelijk. Op geregelde tijdstippen dient hij de vrucht van zijn noeste arbeid af te leveren. Meer zelfs: hij heeft een deadline! Het woord zelf zegt het: 'een deadline'. Geen sinecure voorwaar. Het is een 'point of no return'. Eens hij dat is gepasseerd, eens hij dat moment heeft laten voorbijgaan is er geen ontkomen meer aan: in de plaats van zijn eigen tekst zal er een blanke rechthoek verschijnen. Of erger nog, een breed uitgesmeerde publiciteit voor een of ander advocatenkantoor. Dat wil geen rechtgeaarde woordenkramer meemaken, dus wordt er gezwoegd en gezweet en meer transpiratie dan inspiratie is de bron van elk schrijfsel.

Even moeilijk als de deadline is de afstand tussen de schrijver en zijn publiek, zijn thuismarkt. Maar ook hij heeft wel eens recht op wat ontspanning en verlof, en vreemde continenten werken zeker positief inspirerend. Voor latere gewrochten weliswaar, niet voor pennenvruchten die daar moeten gepleegd worden.

Let op, ik zeg dit niet om jullie jaloers te maken door te pochen met een of ander exotisch vakantieoord, want iedereen weet dat er geen grenzen meer zijn. Zit de ene in Nairobi of Namibië, dan gaat de ander wel naar Zanzibar of Timboektoe. Dus dat zou niet lukken. Ik spreek hier enkel over omdat 'ver weg' zo zijn problemen geeft. Wie ver van huis is, zelfs voor een korte stonde, verzeilt in het straatje van wie nooit thuis is. Hij verliest de voeling met het thuisfront en met wat daar gebeurt. Hoe kan hij er dan nog terdege over schrijven? Als ver weg goed kan zijn dreigt té ver nefast te worden.

Eigenlijk herhaal ik hier gewoon een oude volkswijsheid. Alle woorden met een 't' ervoor zijn slecht zei mijn oma, behoudens 'thuis'.

Mogen we op deze wijze ook eens naar de uitspraken van onze rechters kijken? Of beter, moeten zij niet eens de moed opbrengen om zo naar hun eigen uitspraken te kijken? Ik heb het hier even niet over deze in een of andere populaire TV-serie, maar over de vonnissen. Vooral deze van de politierechters gaan voor mij soms té ver. Ik ben er van overtuigd dat velen met mij deze gedachte delen. Ik weet wel, anderen net het omgekeerde, maar daar gaat het nu even niet over. Het gaat om té ver, niet om te laks. Maar onbegrijpelijk is deze handelswijze van sommige politierechters niet. Veel meer dan andere rechters worden ze dag in, dag uit, geconfronteerd met telkens weer dezelfde overtredingen. Dronkenschap, intoxicatie, snelheid, vluchtmisdrijf,. het is hún dagelijkse kost. Het mag dan ook niet verwonderen dat ze de indruk krijgen dat hun (vaak begripvolle) bestraffingen geen aarde aan de dijk brengen en ze dus hun heil zoeken in 'speciallekes'. Misschien ontgaat hen soms een beetje dat het dan wel altijd dezelfde overtredingen zijn die ze voorgeschoteld krijgen, maar niet steeds dezelfde overtreders. Dus heren rechters, vergis u niet. U dweilt niet met de kraan open. Laat de moedeloosheid niet over u neerdalen, en geloof in de matigheid zoals u dat vraagt aan deze die al eens 'té' ver gingen en zich daarvoor bij u moeten verantwoorden. Ik weet niet wie u zal lonen. Maar zie het als een vroeg kerstgeschenk aan ons allen, of een voortijdige nieuwjaarswens van uw dienaar.

 

Hans HERBRANT