19-11-14

Zo rond als...

rotonde.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

ZO ROND …

 

 

Als een appel! Het wordt wel vaker gezegd van iets of iemand waar “geen rechte kant” aan te krijgen is. Echt vleiend is dat dan meestal niet bedoeld, en ik raad niemand aan dat te zeggen tegen zijn rechtstreekse overste of groten baas. Ook al raakt zijn beslissing voor de zoveelste keer kant nog wal.

Even ‘rond’ is helaas genoeg ook vaak de situatie op de in veelvoud opduikende ronde punten. Op zich al een rare benaming: “rond punt”; alsof er ook vierkante punten zouden bestaan op deze aardbol. Is het daarom misschien dat de wetgever koos voor de wat beter klinkende “rotonde”? Ok, doet er allemaal niet zoveel toe, maar dat verkeer op zo een rond punt of rotonde hé! Wat een soep, zootje, geklawieter en chaos soms.

De nobele bedoeling om meer duidelijkheid en veiligheid op kruispunten te brengen door de aanleg van een rotonde is vaak zonder resultaat gebleven. Het is er duidelijk aan te zien dat heel wat bestuurders niet weten hoe ze zich nu juist moeten gedragen of waar hun plaats moge zijn en hoe ze er op of er af moeten.

Sommige grijpen dan maar terug naar het rijgedrag dat we nog steeds zien op de moeder van alle ronde punten: La Place de l’Étoile in Parijs, beter gekend als het slagveld rond de Arc de Triomphe. Ze wanen zich (weer) even in het verre westen van hun jeugdauteur Karl May: de wet van de sterkste, en oog om oog, tand om tand. Wie niet weg is, is gezien.

Anderen lijken plots door buitenaardse schrik bevangen en gedragen zich nog angstiger dan een klooster nonnen bij de Chippendales. Zo voorzichtig als copulerende egeltjes schuiven ze de rotonde op, en hun voet staat vaker op de rem dan een naarstige boer op zijn veld. Ze zijn de witte ridders van de giratoir (om ook hier naar de uitvinders en het land van herkomst te verwijzen) en niets of niemand kan hen beletten aan alles en nog wat voorrang te verlenen.

Zoals ik al zei: een hutsepot, een bonte kermis, een mallemolen, allemaal fout en dus ook levensgevaarlijk!

De wetgever heeft het nochtans allemaal mooi bedoeld en schoon neergepend: Wie op een rotonde rijdt heeft voorrang op wie er op wil; wie er af wil moet voorrang verlenen aan de andere die er nog op zijn. Beetje zoals op de paardenmolen.

De grootste twijfel ontstaat echter als er fietsers mee gemoeid zijn, en dat is niet verwonderlijk; zij hebben steeds voorrang  (net als alle anderen) als ze op de rotonde of het fietspad liggend aan de rotonde rijden, maar dit is niet zo wanneer ze op een fietspad rijden dat weliswaar de rotonde volgt, maar er niet aankleeft. Ze dwarsen dan de weg een zestal meter van de rotondeaansluiting en moeten voorrang verlenen aan hen die de rotonde verlaten. Wie als automobilist bij het verlaten van de rotonde voor zo een oversteekplaats voor fietsers dan toch zijn remmen dicht slaat verschalkt zijn achterligger, en als deze niet tijdig kan remmen riskeert de eerste wel eens te blijven zitten met de gebakken peren.

Van appels tot peren: we zijn rond …

 

Hans HERBRANT