15-09-14

Vakantie?

vakantie.jpg

 

 

 

 

 

 

‘Nou, dat hebbe we dan weer gehad’ zouden onze noorderburen zeggen. Met een geaffecteerd accentje, zoals zij dat het best kunnen. Zoals ze ook een ‘jus d’orange’ van rode bessen bestellen. Waarbij ze door een gebrek aan kennis van de taal van Molière zich niet bewust zijn van de tegenspraak die in hun zin schuilt.

Maar ze zouden natuurlijk wel gelijk hebben hé. Als we dit lezen ligt de vakantie inderdaad achter de rug. Ik schreef bijna ‘voor de zoveelste keer …’ daarbij uit het oog verliezend dat het eigenlijk gaat om een schoolvakantie, en dus vergetend dat het voor onze jongeren nog niet echt ‘voor de zoveelste keer is, of  minstens niet zo aanvoelt. Of hoe men zijn leeftijd verraadt en uitbreidt naar de anderen. Maar wat ik er ook rond zwans, het feit is dat het wel weer gedaan is.

Mogen we even terugblikken? Als goede Belgen zullen we maar beginnen met het weer zeker ? Of het gebrek aan goed weer. Mij komt het voor alsof het vooral geregend heeft de voorbije maanden. Met bakken viel het uit de lucht. Niet zomaar druilerige dagen of miezerige vlaagjes, nee, tropische toestanden. Niemand hoefde  weg om zich in moessongebied te wanen. Pure ellende natuurlijk voor velen. Beelden van verzopen toestanden. Voor hen is de vakantie en zelfs het gehele jaar verknald.

Maar niet alleen de regen, ook de vliegtuigen leken met bakken uit de lucht te vallen. Triestige records werden de afgelopen maanden gebroken. Levens nog meer. Schrijnend verdriet, paginabreed uitgesmeerd, elke ochtend bij het ontbijt, elke avond op het scherm. Tot ons medeleven bijna op was of nieuwe rampen dit opeiste.

En dan de onmacht die ons bekruipt als tenslotte ook weer de raketten, de bommen en de granaten uit de lucht vallen als mussen van het dak op een broeierige zomerdag.  Duizenden weerloze burgers en minder weerloze soldaten  (maar toch ook stuk voor stuk iemands kind)  uit hun huizen en op de vlucht gejaagd, of erger nog : rechtstreeks de dood in. Onwezenlijk geweld, pure gruwel, moord zonder onderscheid van leeftijd of geslacht.

Kinderen ook, tientallen, honderden, slachtoffers van weer nieuwe brandhaarden, aangestoken en aangewakkerd door blinde haat en wederzijds onbegrip.  Zouden zij het woord vakantie wel kennen? Zouden zij ooit al ervaren hebben wat dit echt betekent? Of kennen ze alleen de angst, het schuilen voor, de inslag van? Onbekommerd staat wellicht nog niet in hun woordenschat, weerzin wel. In hoofdletters, vette druk en onderlijnd.

En onderwijl gedenken we de ‘Grote Oorlog’. Veel heeft de mensheid sindsdien precies niet geleerd, weinig lessen zijn getrokken. De waanzin van het geweld komt en gaat, als eb en vloed, als het water dat ons zandkasteeltje vernietigt en zich dan, schijnbaar voldaan, terugtrekt tot het moment weer daar is om toe te slaan.

Maar niets staat stil, de wereld draait verder, en hier fietsen onze kids weer naar hun eerste schoolweken. Mogen we hen tot de nodige voorzichtigheid oproepen? En de ouders tot de aanschaf van de  geschikte outfit en degelijk materiaal?  Want ook hier zijn zij de weerlozen, en we weten hoe ongenadig het verkeer is. En tenslotte, om dan toch een kleine tip te geven : op het voetpad mag worden gefietst door kinderen beneden de 9, en met een fiets met wieldiameter kleiner dan 50cm.  Daar rijden is misschien maar een povere bescherming, maar velen moeten het met veel minderdoen, en in veel hachelijkere situaties.

 

Hans HERBRANT

Aalter | Eeklo | Oostkamp

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.