25-10-13

Opstellen

Opstellen. Naar zij die het kunnen weten was ik er vroeger goed tot heel goed in. Opgelet, het gaat niet over het opstellen waarover men het heeft de maandagmorgen of gelijk welke ochtend na weer een zo levensbelangrijke wedstrijd van de nationale of andere misschien minder succesvolle ploeg.

Nee, dat soort opstellen heb ik nooit beoefend, en naar zij die het kunnen weten -alweer- is daaraan aan mij ook geen groot talent verloren gegaan. Voor voetbal- of andere sportgekte ben ik trouwens nooit vatbaar geweest. Andere gekten daarentegen ... 

Ik heb het over het schoolse opstellen dat vooral in mijn kindertijd zeer in zwang was. Voor velen was het driemaandelijks opstel een ware marteling waar schrikvol werd naar uit gekeken en dat spijts vele avondlijke inspanningen maar niet aan het papier kon worden toevertrouwd. Met het logisch gevolg dat het vaak veel te laat -en bij sommige hardnekkigen zelf niet- werd afgegeven. Met het toen al even logisch gevolg dat de punten even ondermaats waren als het pennengewrocht zelf en het rapport en de agenda redelijk rood kleurden.

Even rood als de kleuren van de bladeren waar we het moesten over hebben als het opstel terug als onderwerp 'de herfst' had gekregen. Een jaarlijks weerkerende titel trouwens, een ware traditie, even vaststaand als de seizoenen toen.

Naar zij die het kunnen weten -ja ja alweer- leren de kinderen niet meer schrijven op school, enkel nog kopieën invullen, en behoort ook het opstel zo goed als definitief tot het verleden. Vandaar dat die vermaledijde jeugd natuurlijk alleen nog turbo- en sms-taal kent en onze rijke taal schriftelijk niet meer machtig is. Straks is alle moeite van Hendrik Conscience voor niets geweest.

Maar waar ik dus aan dacht terwijl ik dromend door het raam naar het stervend bos tuurde, met op de achtergrond de laaiend enthousiaste commentaren op de laatste heldendaad van onze rode duivels én dus hun opstelling, was het opstel. Meer in het bijzonder het oktoberopstel dat dus steevast over de herfst moest gaan. Of zei ik dit al ? En hoe ik er soms twee of drie schreef omdat meer gegoede leerlingen in de klas daar wel wat voor over hadden.

Ja, een mens zijn gedachten gaan soms hun eigen gang hé. Want eigenlijk wou ik gewoon denken over een juridisch item als zoveelste onderwerp voor mijn even zoveelste bijdrage aan dit blad. En kijk, nu staat er al zoveel op het scherm voor me, en nog steeds is de leergierige lezer juridisch geen bal wijzer geworden. Erg? Moet die boog altijd gespannen staan? Moet de lezer steeds een nieuwe les worden gelezen of gespeld? Ik dacht van niet, dus neem ik ruimschoots de vrijheid om verder weg te dromen naar die tijd van toen, naar die tijd die voor iedereen vaak de mooiste was of zou moeten zijn. De onbekommerde kindertijd.

Maar als ik ontwaak dan begin ik direct aan een heel leerrijk artikel over één of ander artikel. Beloofd! Echtig waar! Zo waar als de huidige herfst onze bomen en bossen weeral prachtig kleurt. Net als toen ...

 

http://www.hansherbrant.be

De commentaren zijn gesloten.