10-12-14

Te Ver?

Politierechtbank.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Té ver ?

 

Het leven van een columnist is hard en niet gemakkelijk. Op geregelde tijdstippen dient hij de vrucht van zijn noeste arbeid af te leveren. Meer zelfs: hij heeft een deadline! Het woord zelf zegt het: 'een deadline'. Geen sinecure voorwaar. Het is een 'point of no return'. Eens hij dat is gepasseerd, eens hij dat moment heeft laten voorbijgaan is er geen ontkomen meer aan: in de plaats van zijn eigen tekst zal er een blanke rechthoek verschijnen. Of erger nog, een breed uitgesmeerde publiciteit voor een of ander advocatenkantoor. Dat wil geen rechtgeaarde woordenkramer meemaken, dus wordt er gezwoegd en gezweet en meer transpiratie dan inspiratie is de bron van elk schrijfsel.

Even moeilijk als de deadline is de afstand tussen de schrijver en zijn publiek, zijn thuismarkt. Maar ook hij heeft wel eens recht op wat ontspanning en verlof, en vreemde continenten werken zeker positief inspirerend. Voor latere gewrochten weliswaar, niet voor pennenvruchten die daar moeten gepleegd worden.

Let op, ik zeg dit niet om jullie jaloers te maken door te pochen met een of ander exotisch vakantieoord, want iedereen weet dat er geen grenzen meer zijn. Zit de ene in Nairobi of Namibië, dan gaat de ander wel naar Zanzibar of Timboektoe. Dus dat zou niet lukken. Ik spreek hier enkel over omdat 'ver weg' zo zijn problemen geeft. Wie ver van huis is, zelfs voor een korte stonde, verzeilt in het straatje van wie nooit thuis is. Hij verliest de voeling met het thuisfront en met wat daar gebeurt. Hoe kan hij er dan nog terdege over schrijven? Als ver weg goed kan zijn dreigt té ver nefast te worden.

Eigenlijk herhaal ik hier gewoon een oude volkswijsheid. Alle woorden met een 't' ervoor zijn slecht zei mijn oma, behoudens 'thuis'.

Mogen we op deze wijze ook eens naar de uitspraken van onze rechters kijken? Of beter, moeten zij niet eens de moed opbrengen om zo naar hun eigen uitspraken te kijken? Ik heb het hier even niet over deze in een of andere populaire TV-serie, maar over de vonnissen. Vooral deze van de politierechters gaan voor mij soms té ver. Ik ben er van overtuigd dat velen met mij deze gedachte delen. Ik weet wel, anderen net het omgekeerde, maar daar gaat het nu even niet over. Het gaat om té ver, niet om te laks. Maar onbegrijpelijk is deze handelswijze van sommige politierechters niet. Veel meer dan andere rechters worden ze dag in, dag uit, geconfronteerd met telkens weer dezelfde overtredingen. Dronkenschap, intoxicatie, snelheid, vluchtmisdrijf,. het is hún dagelijkse kost. Het mag dan ook niet verwonderen dat ze de indruk krijgen dat hun (vaak begripvolle) bestraffingen geen aarde aan de dijk brengen en ze dus hun heil zoeken in 'speciallekes'. Misschien ontgaat hen soms een beetje dat het dan wel altijd dezelfde overtredingen zijn die ze voorgeschoteld krijgen, maar niet steeds dezelfde overtreders. Dus heren rechters, vergis u niet. U dweilt niet met de kraan open. Laat de moedeloosheid niet over u neerdalen, en geloof in de matigheid zoals u dat vraagt aan deze die al eens 'té' ver gingen en zich daarvoor bij u moeten verantwoorden. Ik weet niet wie u zal lonen. Maar zie het als een vroeg kerstgeschenk aan ons allen, of een voortijdige nieuwjaarswens van uw dienaar.

 

Hans HERBRANT

 

 

 

 

19-11-14

Zo rond als...

rotonde.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

ZO ROND …

 

 

Als een appel! Het wordt wel vaker gezegd van iets of iemand waar “geen rechte kant” aan te krijgen is. Echt vleiend is dat dan meestal niet bedoeld, en ik raad niemand aan dat te zeggen tegen zijn rechtstreekse overste of groten baas. Ook al raakt zijn beslissing voor de zoveelste keer kant nog wal.

Even ‘rond’ is helaas genoeg ook vaak de situatie op de in veelvoud opduikende ronde punten. Op zich al een rare benaming: “rond punt”; alsof er ook vierkante punten zouden bestaan op deze aardbol. Is het daarom misschien dat de wetgever koos voor de wat beter klinkende “rotonde”? Ok, doet er allemaal niet zoveel toe, maar dat verkeer op zo een rond punt of rotonde hé! Wat een soep, zootje, geklawieter en chaos soms.

De nobele bedoeling om meer duidelijkheid en veiligheid op kruispunten te brengen door de aanleg van een rotonde is vaak zonder resultaat gebleven. Het is er duidelijk aan te zien dat heel wat bestuurders niet weten hoe ze zich nu juist moeten gedragen of waar hun plaats moge zijn en hoe ze er op of er af moeten.

Sommige grijpen dan maar terug naar het rijgedrag dat we nog steeds zien op de moeder van alle ronde punten: La Place de l’Étoile in Parijs, beter gekend als het slagveld rond de Arc de Triomphe. Ze wanen zich (weer) even in het verre westen van hun jeugdauteur Karl May: de wet van de sterkste, en oog om oog, tand om tand. Wie niet weg is, is gezien.

Anderen lijken plots door buitenaardse schrik bevangen en gedragen zich nog angstiger dan een klooster nonnen bij de Chippendales. Zo voorzichtig als copulerende egeltjes schuiven ze de rotonde op, en hun voet staat vaker op de rem dan een naarstige boer op zijn veld. Ze zijn de witte ridders van de giratoir (om ook hier naar de uitvinders en het land van herkomst te verwijzen) en niets of niemand kan hen beletten aan alles en nog wat voorrang te verlenen.

Zoals ik al zei: een hutsepot, een bonte kermis, een mallemolen, allemaal fout en dus ook levensgevaarlijk!

De wetgever heeft het nochtans allemaal mooi bedoeld en schoon neergepend: Wie op een rotonde rijdt heeft voorrang op wie er op wil; wie er af wil moet voorrang verlenen aan de andere die er nog op zijn. Beetje zoals op de paardenmolen.

De grootste twijfel ontstaat echter als er fietsers mee gemoeid zijn, en dat is niet verwonderlijk; zij hebben steeds voorrang  (net als alle anderen) als ze op de rotonde of het fietspad liggend aan de rotonde rijden, maar dit is niet zo wanneer ze op een fietspad rijden dat weliswaar de rotonde volgt, maar er niet aankleeft. Ze dwarsen dan de weg een zestal meter van de rotondeaansluiting en moeten voorrang verlenen aan hen die de rotonde verlaten. Wie als automobilist bij het verlaten van de rotonde voor zo een oversteekplaats voor fietsers dan toch zijn remmen dicht slaat verschalkt zijn achterligger, en als deze niet tijdig kan remmen riskeert de eerste wel eens te blijven zitten met de gebakken peren.

Van appels tot peren: we zijn rond …

 

Hans HERBRANT

 

 

 

 

 

15-09-14

Vakantie?

vakantie.jpg

 

 

 

 

 

 

‘Nou, dat hebbe we dan weer gehad’ zouden onze noorderburen zeggen. Met een geaffecteerd accentje, zoals zij dat het best kunnen. Zoals ze ook een ‘jus d’orange’ van rode bessen bestellen. Waarbij ze door een gebrek aan kennis van de taal van Molière zich niet bewust zijn van de tegenspraak die in hun zin schuilt.

Maar ze zouden natuurlijk wel gelijk hebben hé. Als we dit lezen ligt de vakantie inderdaad achter de rug. Ik schreef bijna ‘voor de zoveelste keer …’ daarbij uit het oog verliezend dat het eigenlijk gaat om een schoolvakantie, en dus vergetend dat het voor onze jongeren nog niet echt ‘voor de zoveelste keer is, of  minstens niet zo aanvoelt. Of hoe men zijn leeftijd verraadt en uitbreidt naar de anderen. Maar wat ik er ook rond zwans, het feit is dat het wel weer gedaan is.

Mogen we even terugblikken? Als goede Belgen zullen we maar beginnen met het weer zeker ? Of het gebrek aan goed weer. Mij komt het voor alsof het vooral geregend heeft de voorbije maanden. Met bakken viel het uit de lucht. Niet zomaar druilerige dagen of miezerige vlaagjes, nee, tropische toestanden. Niemand hoefde  weg om zich in moessongebied te wanen. Pure ellende natuurlijk voor velen. Beelden van verzopen toestanden. Voor hen is de vakantie en zelfs het gehele jaar verknald.

Maar niet alleen de regen, ook de vliegtuigen leken met bakken uit de lucht te vallen. Triestige records werden de afgelopen maanden gebroken. Levens nog meer. Schrijnend verdriet, paginabreed uitgesmeerd, elke ochtend bij het ontbijt, elke avond op het scherm. Tot ons medeleven bijna op was of nieuwe rampen dit opeiste.

En dan de onmacht die ons bekruipt als tenslotte ook weer de raketten, de bommen en de granaten uit de lucht vallen als mussen van het dak op een broeierige zomerdag.  Duizenden weerloze burgers en minder weerloze soldaten  (maar toch ook stuk voor stuk iemands kind)  uit hun huizen en op de vlucht gejaagd, of erger nog : rechtstreeks de dood in. Onwezenlijk geweld, pure gruwel, moord zonder onderscheid van leeftijd of geslacht.

Kinderen ook, tientallen, honderden, slachtoffers van weer nieuwe brandhaarden, aangestoken en aangewakkerd door blinde haat en wederzijds onbegrip.  Zouden zij het woord vakantie wel kennen? Zouden zij ooit al ervaren hebben wat dit echt betekent? Of kennen ze alleen de angst, het schuilen voor, de inslag van? Onbekommerd staat wellicht nog niet in hun woordenschat, weerzin wel. In hoofdletters, vette druk en onderlijnd.

En onderwijl gedenken we de ‘Grote Oorlog’. Veel heeft de mensheid sindsdien precies niet geleerd, weinig lessen zijn getrokken. De waanzin van het geweld komt en gaat, als eb en vloed, als het water dat ons zandkasteeltje vernietigt en zich dan, schijnbaar voldaan, terugtrekt tot het moment weer daar is om toe te slaan.

Maar niets staat stil, de wereld draait verder, en hier fietsen onze kids weer naar hun eerste schoolweken. Mogen we hen tot de nodige voorzichtigheid oproepen? En de ouders tot de aanschaf van de  geschikte outfit en degelijk materiaal?  Want ook hier zijn zij de weerlozen, en we weten hoe ongenadig het verkeer is. En tenslotte, om dan toch een kleine tip te geven : op het voetpad mag worden gefietst door kinderen beneden de 9, en met een fiets met wieldiameter kleiner dan 50cm.  Daar rijden is misschien maar een povere bescherming, maar velen moeten het met veel minderdoen, en in veel hachelijkere situaties.

 

Hans HERBRANT

Aalter | Eeklo | Oostkamp

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende